گذر اقاقیا

سفر هر كه را دیده‌ام برده است

محدثه انسی‌نژاد — 2012-05-13T15:52:43+01:00

اگر راننده را به حساب نیاوریم، تنها مسافر بیدار اتوبوس من بودم. خیره شده بودم به تاریکی متحرکی که جاده و اتوبوس را فراگرفته بود. نمی‌توانستم چشم‌هایم را ببندم، نمی‌توانستم از این منظره فرار دل بكنم. دورترها جایی در نزدیكی خط افق چراغ‌های شهری غریبه سوسو می‌زدند؛ مثل یک مشت سکه‌ی طلایی روی مخمل سیاه. انگار کسی شب را سکه‌دوزی کرده بود.

ماشین‌ها را می‌دیدم که روی جاده‌های موازی می‌لغزند و شتاب می‌گیرند و ناپدید می‌شوند؛ مثل اشباحی که به دل مرطوب مه کشیده‌ شوند. چشم به جاده دوخته بودم و آرام زمزمه می‌کردم:

سفر هرکه را دیده‌ام برده است

سفر هیچ کس را نیاورده است*

مژگان عباسلو*

تو حالت خوبه؟

محدثه انسی‌نژاد — 2012-04-29T18:07:12+01:00

یك جایی توی فیلم به همین سادگی هست كه معلم نگاه پرسشگرش را می‌دوزد به طاهره و می‌پرسد:«تو حالت خوبه؟»

طاهره انگار هول شده باشد، كمی آسمان و ریسمان را به هم می‌بافد و دستپاچه می‌گوید:«یه خورده دلم گرفته. چیز مهمی نیست.»

درست مثل همان وقت‌هایی كه در برابر این سوال ساده مستاصل می‌شوی.

روضه‌های كبود

محدثه انسی‌نژاد — 2012-04-03T11:00:00+01:00

حالا مدت‌هاست كه رفته‌ای. نشان به همان نشانی كه دیگر چهره‌ات را به سختی به یاد می‌آورم و صدایت از خاطرم رفته. این فراموشی تلخ است و غم‌انگیز.

اما با وجود تمام این‌ها من هنوز وقتی روضه‌های كبود می‌شنوم یاد تو می‌افتم. تویی كه این روضه را بیشتر از بقیه روضه‌ها دوست داشتی. حكایت غریبی است به یاد آوردن مادری با روضه‌های كبود+

از به

محدثه انسی‌نژاد — 2012-04-02T14:15:00+01:00

از لذت‌های زندگی من این است كه برای دوستان دیده‌ و ندیده‌ام نامه بنویسم و همراه كادویی ارسال كنم. آن هم درست زمانی كه اصلا فكرش را نمی‌كنند.

بعد از آن، تا زمانی كه بسته‌ی پستی به دستشان برسد آن قدر فرصت دارم درباره‌ی لحظه‌ای كه بسته را دریافت می‌كنند و واكنش‌شان خیال بافی كنم.

ایستاده

محدثه انسی‌نژاد — 2012-03-31T14:30:13+01:00

آن شب تندباد شدیدی می‌آمد. باد می‌پیچید بین شاخه‌ها و هر چیزی را كه سر راهش بود با خود می‌برد. توی سكوت شب انگار یكی داشت ناشیانه فلوت می‌زد. باد با تمام قوا تلاش می‌كرد به زور وارد خانه شود.

و من در تمام این مدت نگران درخت توی حیاط بودم. می‌ترسیدم خم بشود، بشكند. هنوز سن و سالی نداشت. می‌ترسیدم نتواند تحمل كند.

صبح كه با نگرانی سراغش رفتم. سرش خم شده بود اما سرسختانه مقاومت كرده و هنوز ایستاده بود.

فراموش شده

محدثه انسی‌نژاد — 2012-03-23T17:28:12+01:00

زیر آسمان این شهر، آدم‌های تنهای ِ فراموش شده‌ای هستند كه عید برایشان خلاصه می‌شود در نگاه كردن به عكس‌های قاب شده‌ی روی دیوار و غرق شدن در روزهایی كه دیگر برنمی‌گردند.

اردی‌بهشت

محدثه انسی‌نژاد — 2012-03-17T16:59:10+01:00

بعضی لحظات انقدر ناب و درخشان هستند كه بی‌گمان وقتی بعدها به خاطرشان می‌آوری مردد می‌شوی كه جایی در گذشته اتفاق افتاده‌اند یا بخشی از یك رویا بوده‌اند.

خیلی دور

محدثه انسی‌نژاد — 2012-03-06T18:44:14+01:00

داشتم می‌رفتم بیرون تا كنار ساحل قدم بزنم كه سرت را از لای در بیرون آوردی و بی‌مقدمه گفتی: برایم دعا می‌كنی؟ من حرفی نزدم، تنها سرم را به نشانه‌ی تائید تكان دادم و از خانه بیرون زدم.

روی سنگ‌های كنار دریا نشسته بودم كه یاد درخواستت افتادم. به دریا نگاه كردم كه آن روز آرام بود و زیبا. موج‌هایی كه به آرامی خودشان را به ساحل می‌رسانند و زیر تابش نور خورشید می‌درخشیدند. انگار با هر موج امید بود كه ریخته می‌شد توی دلم. زیر لب زمزمه كردم و باد دعایم را با خود برد به آن دورها.

بغض ِ گلوگیر

محدثه انسی‌نژاد — 2012-02-29T19:29:36+01:00

لازم نیست هوای شهر آلوده باشد كه نتوانی در آن نفس بكشی. گاهی در پاك‌ترین هوا و در شمالی‌ترین شهر ایران هم كه باشی نفس‌ت بالا نمی‌آید.

مدارا

محدثه انسی‌نژاد — 2012-02-24T07:28:47+01:00

آدم‌هایی هم هستند كه وقتی بیمار می‌شوند پیش از فكر كردن به هر چیزی حتا قبل از اینكه نگران سلامتی از دست رفته‌شان باشند شروع می‌كنند به حساب و كتاب كردن هزینه‌های درمان. همان كسانی را می‌گویم كه گاهی ترجیح می‌دهند با دردهای جسمی‌شان مدارا كنند.

به بهانه‌ی كتاب‌هایی كه هدیه گرفته‌ام

محدثه انسی‌نژاد — 2012-02-23T19:12:09+01:00

خواندن یك كتاب خوب انقدر می‌تواند مرا سر ذوق بیاورد كه كم‌خوابی‌ها و خستگی‌هایم را لابه لای ورق‌هایش جا بگذارم و بی‌خیال این شوم كه فردا هم روز دیگری‌ست كه باید صبح زود از خواب بیدار شوم و باز راهی شوم.

البته در این مواقع برای دلداری دادن به خودم هم كه شده مدام به خودم وعده می‌دهم كه چند صفحه‌ی دیگر می‌خوانم و بعد می‌خوابم اما مثل همیشه تنها صدای موذن است كه می‌تواند راضی‌ام كند دل از كتابم بكنم.

خوشحال از این جوانی از دست داده‌ایم‬

محدثه انسی‌نژاد — 2012-02-13T17:19:07+01:00

حالا كه یك سال دیگر گذشته و به مرگ نزدیك‌تر شده‌ام. حالا كه روز تولدم فرا رسیده است. درست در چنین روزی مدام با خودم زمزمه می‌كنم:

داریم با حسین حسین پیر می‌شویم
خوشحال از این جوانی از دست داده‌ایم‬

*شعر از علی‌اكبر لطیفیان

یك خاطره

محدثه انسی‌نژاد — 2012-02-09T19:21:49+01:00

صبح روز بیست و سوم بهمن ماه یكهزار و سیصد و پنجاه و هفت برای همه‌ی ایرانیان روز دوم پیروزی است. اما برای مردم اردبیل روز پیروزی انقلاب.

ساعت هشت صبح یكی از لندرورهای صدا و سیمای مركز اردبیل را برداشتم تا به جمع مردم اردبیل بپیوندم. متوجه شدم كه برخلاف دیگر شهرها كه شهربانی‌هایشان اعلام همبستگی با ملت غیور ایران كرده‌اند، برخی از ماموران شهربانی اردبیل به دلیل اینكه در روزهای انقلاب در مقابل مردم بوده و برخی حتا دست به كشتار نیز زده بودند در مقابل مردم جبهه گرفته‌اند و اسلحه‌های خود را تحویل نمی‌دهند با دوستم آقای نجفلو كه همكارمان در صدا و سیما هم بود به سوی شهربانی رفتیم و متاسفانه دیدیم نزدیك به سی و سه نفر از جوانان به دست ماموران به شهادت رسیده‌اند. در این بین زخمی‌ها را با وسیله اداره سوار می‌كردیم و به هلال احمر اردبیل می‌رساندیم. اما به ناگاه در سردخانه چهره‌ی یكی از هم محله‌ای‌های‌ خود را دیدیم شهید توفیق نصرالله‌زاده كه تیری بر قلب او نشسته بود و قسمتی از قلب او از سینه بیرون زده بود.

چون هم محله‌ای ما بود گریان به سوی محل به راه افتادیم ولی نه آقای نجفلو و نه من جرات بیان این مساله را در جمع خانواده او كه سر كوچه ایستاده بودند نداشتیم.

به همین دلیل به سوی هلال احمر رفتیم ساعت در حدود دوازده و سی دقیقه بود از سوی مسئولان هلال احمر اعلام شد كه به باند، ملحفه و برخی از داروهای دیگر نیاز است. سریع به سوی محلات شهر به راه افتادیم تا بتوانیم مقداری وسایل لازم را جمع و جور كنیم.

هر كسی به فراخور، وقتی از قصد ما با خبر می‌شد بی دریغ وسایلی را كه لازم بود به ما می‌داد. در این زمان متوجه شدم پیرزنی عصا زنان به سوی ما می‌آید به ما كه رسید به استقبالش رفتم و گفتم: مادر تو چرا زحمت كشیده‌ای؟

در كمال تعجب چادری سفید از زنبیلی كهنه خارج كرد و به من داد. گفتم: ما به چادر نیازی نداریم، این چادر را چرا آورده‌اید؟

پاسخ او تنم را لرزاند. او گفت: فرزندم این چادر عروسی من است، آن را آورده‌ام تا به عنوان ملحفه با بانداژ بر زخم جوانان ببندید، تمیز است نگران نباشید. این تنها یادگاری از دوران عروسی من بود.

*چند سال پیش این خاطره را در یكی از ضمیمه‌های روزنامه جام‌جم كه به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب منتشر شده بود خواندم. همان زمان توی دفترم یادداشتش كردم. هر سال بهمن كه از راه می‌رسد درست توی همین روزها یادش می‌افتم.

صندلی ِ خالی

محدثه انسی‌نژاد — 2012-02-02T04:18:04+01:00

وقتی صندلی خالی‌ت را در كلاس می‌بینم غمگین می‌شوم. تو شاگردی بودی كه حتا یك بار هم سر كلاس غیبت نداشتی اما حالا انگار باید عادت كنم به جای خالی‌ت. یادم آمد یك روز استاد سر كلاس پرسیده بود: چه كسی دوست دارد معلم شود؟ و تو با شوق دستت را بالا آورده بودی. استاد لبخند زده بود و گفته بود: بعید هم نیست یك روز معلم زبان بشوی.

می‌دانم گاهی مشكلات مالی زورشان آنقدر زیاد می‌شود كه دیگر حریفشان نمی‌شوی. اما دیگران هر چه می‌خواهند بگویند، تو برای من همیشه همان شاگرد زرنگ كلاسی بدون یك جلسه غیبت.

روضه‌‌هایش

محدثه انسی‌نژاد — 2012-01-13T06:21:45+01:00

معمولا عادت داشت تنها كه می‌شد توی خلوتش برای خودش، روضه بخواند. می‌خواند و آهسته اشك می‌ریخت.

در آن لحظات سراغش كه می‌رفتم دلم نمی‌آمد خلوتش را به هم بزنم. می‌نشستم یك گوشه. سرم را روی زانوهایم می‌گذاشتم و دل می‌سپردم به روضه‌های مادربزرگ.