1395/07/11  03:16   

کاش می‌شد از همه‌‌ی آدم‌های رفته؛ همان‌ها که با رفتن‌شان بخشی از وجودت را با خود برده‌اند، عهد گرفت که حداقل ماهی یک بار به خواب‌مان بیایند. برای ما که محروم مانده‌ایم از لمس گرمی دستان‌شان و شنیدن آهنگ صدای‌شان، دیدارشان در خواب هم غنیمتی است. می‌دانید؟ آدم‌های دلتنگ به کمترین‌ها هم قانع می‌شوند.

پی‌نوشت: عنوان شعری از شمس لنگرودی است.

   


نظرات()  
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

گذر اقاقیا

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو/ اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز