1395/06/28  21:03   

یک نوع دوستی‌های کم‌یابی هم هست که مثل هوای اول صبح همیشه تازه و خنک است. سال‌ها هم که از آن بگذرد باز کهنه نمی‌شود. اگر بخواهم برایتان توصیفش کنم می‌شود به این صورت که شما در آخرین دیدار با رفیق‌تان نقطه می‌گذارید در انتهای جمله‌ و به هر دلیلی یک سال نمی‌شود که او را ببینید و با هم صحبت کنید. یک سال بعد رفیق‌تان می‌آید، می‌نشیند مقابلتان و ادامه همان حرف‌ها را به زبان می‌آورد. حتا به پاراگراف بعدی هم نمی‌رود، حرف‌هایش را می‌گذارد پشت همان نقطه‌ای که شما گذاشته بودید و با همان لحن صمیمی ادامه می‌دهد.

پی‌نوشت: عنوان مصرعی از سعدی است.

   


نظرات()  
زرمان
1395/06/28 22:29
یارا بهشت صحبت یاران همدمست
::سعدی
پاسخ محدثه انسی‌نژاد : عالی بود زهرا جان :*
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

گذر اقاقیا

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو/ اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز