تبلیغات
گذر اقاقیا - فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)- ساعت هفت صبح
1393/06/27  22:22   

فرودگاه جای عجیبی می‌شود وقتی می‌نشینی یک گوشه و به چهره‌ی کسانی که آمده‌اند برای همیشه با کسی وداع کنند نگاه می‌کنی. کسانی که دیگر نمی‌توانند با هم خاطرات مشترک بسازند و شاید دیگر هرگز فرصت نکنند گرمی دستان یکدیگر را حس کنند. یادت می‌افتد به کلمه‌ی «رفتگان» که در لغت‌نامه‌ی دهخدا به معنی مُرده است. دایره رفتگان وسیع می‌شود در نظرت. دیگر فقط شامل کسانی نمی‌شود که نفس نمی‌کشد و قلبشان از حرکت ایستاده.

خیره می‌شوی به چمدان‌های بسته و آدم‌های زنده‌ای که بوی رفتن گرفته‌اند. کسانی که در جای دیگری به زندگی‌شان ادامه می‌دهند اما برای همیشه از دنیای تو رفته‌اند.

+برای نوشتن بعضی متن‌ها با خیال و تصور نمی‌شود حق مطلب را ادا کرد. فرودگاه یکی از آنهاست. باید دید و لمس کرد آن فضا را از نزدیک.

+آش پشت پا با طعم اشک.

   


نظرات()  

گذر اقاقیا

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو/ اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز