1395/06/5  01:18   

دست پسرک را گرفتم و چرخاندمش. توی حیاط دنبال هم دویدیم، توپ بازی کردیم و خندیدیم. بعد از اینکه حس کردم حسابی خسته شده بازی را تمام کردم. نشسته بودم در اتاق و مشغول صحبت با مادر بودم که آمد دنبالم. دستان تپل و کوچک‌اش را روی پایم گذاشت. هنوز جملات را نامفهوم می‌گوید و فعلا فقط کلمات ساده را می‌تواند به زبان بیاورد.

وقتی دید حواسم به او نیست، به سختی و بریده بریده اسمم را برای اولین بار صدا زد. می‌خواست راضی‌ام کند که دوباره با او بازی کنم و من چطور می‌توانستم درخواست پسرکی را که می‌دانستم تا چند ساعت دیگر باید برود به خانه نقلی آپارتمانی‌شان و برای مراعات حال همسایه‌ها یک گوشه آرام بنشیند را رد کنم.

   


نظرات()  
1395/06/5  00:16   

پیرمرد چند سالی می‌شود که دیگر به تنهایی توان انجام کاری را ندارد. کار هر روزش همین است؛ عصرها می‌نشیند روی صندلی‌‌ چوبی کهنه‌اش و به ماشین‌ها و آدم‌های در خیابان خیره می‌شود. شاید در انتظار کسی، که بیاید و برای همیشه او را با خود به جایی دور ببرد.

   


نظرات()  
1395/05/14  00:29   

بخش عمیقی از تنهایی هم هست که دلت برای شنیدن نام خودت از زبان دیگری تنگ می‌شود. برای شنیدن آهنگ همین کلمه کوچک، بی‌هیچ کلمه اضافه‌ی دیگری.

   


نظرات()  
1395/05/8  15:36   

ساعت نزدیک به پنج صبح، در شرایطی که هوا هنوز روشن نشده و باران نم‌نم می‌بارد از ساختمان رو به رویی که با قدری فاصله نزدیک به پنجره اتاقم قرار دارد، هر چند لحظه یک بار صدای ضعیف و کشدار ناله‌های یک مرد به گوش می‌رسد. ناله‌هایی که نمی‌دانم از سر مریضی است یا چیز دیگری. پرده را کنار می‌زنم. پنجره باز است و حالا می‌توانم صدا را کمی بهتر بشنوم. خوب که دقت می‌کنم، صدای پسرک یا دخترکی را می‌شنوم که بعد از هر ناله، آن مرد را صدا می‌زند:«بابا! بابا!» نفسم در سینه حبس شده. فضای ترسناکی حاکم شده. تا به حال هیچ صدایی در دل تاریکی برایم تا این اندازه رعب آور نبوده.

یک لحظه از ذهنم می‌گذرد که با پلیس تماس بگیرم ولی بعد پشیمان می‌شوم. هیچ کاری از دستم بر نمی‌آید، فقط می‌نشینم یک گوشه و به ساکنین طبقه‌های بالا و پایین آن خانه فکر می‌کنم. به اینکه چرا هیچ کس حق همسایگی را به جا نمی‌آورد و نمی‌رود در آن خانه را بزند و احوال مرد را بپرسد؟

   


نظرات()  
1395/05/6  21:56   

زندگی در یک شهر ساحلی کوچک نقاط مثبت و منفی‌ زیادی دارد. مهم‌ترین نکته مثبت آن همسایگی با طبیعت و دریاست و مهم‌ترین نکته منفی آن هم همین است.

جاناتان

نکته مثبتی که وقتی وارد یک کلان شهر می‌شوی بیشتر قدردان آن می‌شوی و گاهی پیش خودت حق می‌دهی به مردمی که در یکی دو روز تعطیل‌شان به شهرهای ساحلی پناه می‌آورند. اما نکته منفی آن هم، دیدن نابودی دریا و طبیعت از نزدیک است. درست مثل تماشای بقایای بعد از جنگ در شهری که روزگاری آباد بودنش را به چشم دیده‌ای.

   


نظرات()  
1395/04/24  14:37   

رفته بودم سینما فیلم "بادیگارد" را تماشا کنم که به خاطر زود برداشته شدن از پرده توفیق اجباری شد که فیلم "ابد و یک روز" را ببینم. تعریف‌های زیادی از "ابد و یک روز" شنیده بودم، بنابراین در خرید بلیت تردید نکردم. مدت‌ها بود که طعم فیلم دیدن با جمعیت را از یاد برده بودم و در طول این سال‌ها هر بار که به سینما می‌رفتم با چیزی شبیه به اکران خصوصی فیلم‌ها مواجه می‌شدم. حالا اما کم‌کم داشت یادم می‌آمد فیلم دیدن با قرچ قرچ چیپس و پفک، صحبت‌های اطرافیان وسط فیلم و نق‌های بچه‌ها چه طعمی دارد.

اما اتفاق عجیب آن روز این‌ها نبود بلکه خندیدن جمعیت در صحنه‌های مختلف فیلم متعجبم کرده بود. یکی دو جای فیلم انصافا می‌شد لبخندی زد ولی خنده‌های جمعیت طوری بود که اگر کسی بی‌خبر از اسم فیلم وارد سالن سینما می‌شد فکر می‌کرد ما به تماشای یک فیلم طنز نشسته‌ایم.

قبلا خبرهای مربوط به برخوردهای عجیب مردم را در شبکه‌های مجازی خوانده بودم اما هرگز در دنیای واقعی با این جنس آدم‌ها برخورد نداشتم. آن روز در سینما انگار نوبت من شده بود که با این جنس مردم دیدار کنم. مردمی که وقتی مادر خانواده از دردهایش می‌گفت می‌خندیدند، وقتی برادر بزرگ خانواده کتک می‌خورد می‌خندیدند، وقتی اعضای خانواده با هزار بدبختی مواد مخدری که برادرشان بسته بندی کرده بود را نابود می‌کردند می‌خندیدند. من کلافه روی صندلیم مچاله شده بودم و به مردمی فکر می‌کردم که به دردهای دیگران از ته دل می‌خندند.


پی‌نوشت: می‌دانم این متن کمی بیات شده ولی هر بار شاهد رفتارهای عجیب و غریبی از مردم هستم یاد همان روز می‌افتم.

   


نظرات()  
1395/03/22  02:07   

هنوز شب‌های زیادی خواب خانه مادربزرگ را می‌بینم. می‌گویم خانه مادربزرگ چون با رفتن او آن خانه دیگر هیچ وقت مثل قبل نشد و پس از مدتی فروخته شد. خودم را می‌بینم میان اتاق‌های تو در تویش یا سر ایوان باصفایش که همراه مادربزرگ نشسته‌ایم و او مشغول صحبت از کارهای روزمره‌ش است. یک وقت‌هایی در حیاط بزرگش هستم و اهرم تلمبه‌ آبش را بالا و پایین می‌کنم برای پر کردن حوض کوچکش. گاهی روی درخت انجیر تنومند باغ‌ش غروب خورشید را تماشا می‌کنم یا زیر درخت انارش گنجم را پنهان می‌کنم. خیلی وقت‌ها هم در باغچه‌‌‌ش مشغول جمع کردن گل‌های نسترن از روی زمین و به نخ کشیدن آن برای ساختن تاج گل هستم.

خانه‌ای که از بیست سال پیش دیگر پایم را داخل آن نگذاشته‌ام و حتا وقتی به آن محله می‌روم راهم را کج می‌کنم و از مسیر دیگری می‌روم تا نبینم‌ش. گرچه در واقعیت غیرممکن بود اما من تا به امروز از آن خانه به همان شکل در خیالم محافظت کرده‌ام.

پی‌نوشت: عنوان بخشی از شعر مهدی سهیلی است.

   


نظرات()  
1395/03/22  00:17   

گفته بود:«در کلاس‌شان نمونه بود انقدر که به شاگردان ضعیف کلاس هم کمک کرده بود و آنها را همراه خودش بالا کشیده بود. نگذاشته بود آنها پایین بمانند.» بعد مکث کرده بود و ادامه داده بود:«در این چند سال شاگردی مثل او نداشته‌ام. تکرار نشدنی مانده هنوز.»

فکر کرده بودم این یکی از خصوصیات آدم‌های بزرگ است لابد. کسانی که وقت اوج گرفتن دست دیگران را هم می‌گیرند و با خودشان همراه می‌کنند.

   


نظرات()  
1395/02/23  01:57   

خوب بود آدم ویژگی‌ای روی خودش داشت که بعد از شنیدن غم‌های یک نفر می‌توانست به سادگی تشخیص بدهد که حالا امید دادن یا مایوس کردن، کدامش برایش بهتر است. کدامش -هر چند کوچک- برای زخم او مرهم می‌شود.

   


نظرات()  
1395/02/23  00:52   

صدای تق‌تق دکمه‌های صفحه کلید به وقت نوشتن یک متن، برایم همیشه شبیه به شنیدن یک موسیقی دلنشین است و همان اندازه از گذاشتن کلمات در کنار هم لذت می‌برم که یک آهنگساز از در کنار هم چیدن نُت‌های موسیقی‌اش.

قبول کنید آدمی که نوشتن را دوست دارد بالاخره یک راهی پیدا می‌کند تا قربان صدقه کلمات برود.

   


نظرات()  

گذر اقاقیا

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو/ اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز